Londen-trip

Drie minuten voor vertrek. Gatwick Airport. We vliegen terug naar Amsterdam. Drie intensieve, informatieve, prachtige dagen gehad. Het begint op woensdag in Utrecht bij een bijeenkomst voor het lerarenontwikkelfonds en eindigt op vrijdagmiddag in het gebouw van Autodesk in Soho. Dit is een verslag van de reis naar Engeland. Dag één. Na een bijeenkomst van het lerarenontwikkelfonds (#LOFonds), waar we nieuwe contacten hebben gelegd met mooie mensen die geweldige projecten draaien, reizen we door naar Schiphol. Het bezoek wat ik samen met teamleider Gert en collega Erna ga brengen aan Londen, vloeit voort uit het project wat ik op mijn school kan draaien dankzij de LOF-gelden. Een prachtig systeem voor leraren die een vernieuwend idee hebben en dit zo in de praktijk kunnen brengen. Mijn project is de doorontwikkeling van Design&Innovation, waarover je hier meer kunt lezen. En slechts een paar uur later lopen we al op Victoria station en stap je in ‘the tube’ naar je hotel. Wat werkt dat London Underground systeem toch fantastisch. We installeren ons in ons hotel, The Duke of Leinster, en verzamelen ons even later in de lobby van het hotel. We krijgen tips waar we het beste een biertje kunnen drinken en komen niet bedrogen uit.

We nemen onder het genot van een Three Hop Lager het programma van de volgende dag door, maar bespreken vooral ook het gedrag van de Engelsen. Wat toch vriendelijk, beleefd en correct! In onze zoektocht naar het juiste perron hebben we regelmatig mensen voor de voeten gelopen, maar geen een keer een verwijtende blik of een diepe zucht als blijk van irritatie. Te vroeg gaat de verlichting in het kroegje aan en worden we eraan herinnerd, dat de Engelsen naar bed gaan. En stiekem vinden we dat niet zo erg, want het was een lange dag… Na een prima nacht (hartje Londen en muisstil) en een heerlijk ontbijt, reizen we onderweg van Marble Arch naar Swiss Cottage. Op deze donderdagochtend ontmoeten we Mike en Tomas. Beide werken voor één van de coolste bedrijven ter wereld, Autodesk. Tomas, de commerciële man, Mike de onderwijsman. We herkennen elkaar van de foto’s van LinkedIn. We drinken een kop koffie en we wisselen onze achtergronden en ideeën uit. Een man uit Wales die lekker vrijuit kletst en een man uit Zweden die… wat minder kletst… We steken even later de straat over en gaan de UCL Academy binnen. In Londen loop je niet zomaar een school binnen. Pas na het inchecken krijg je een badge met ‘visitor’ er op en kun je onder begeleiding het schoolgebouw in. Ed is onze begeleidende docent. We worden direct naar de afdeling Design & Engineering gebracht. Allemaal ruimtes aan elkaar gekoppeld, waar leerlingen werken aan prachtige projecten. Maar nu niet. Ze hebben pauze. ‘Straks wordt het pas interessant’, vertelt Ed tussen het uitleggen van de verschillende soorten apparatuur door, ‘dan komen de kinderen in het lokaal en kunnen jullie zelf met hun in gesprek gaan.’ Ed is de technisch onderwijs assistent. Hij vertelt open en eerlijk over alle successen en problemen die ze op hun pad zijn tegen gekomen. En geduldig beantwoord hij al onze vragen. Er staat een fortuin aan apparatuur. Deze school is gekoppeld aan een universiteit en beschikt zodoende over budgetten die niet elke secondary school heeft, legt hij ons uit…

Dan moeten we plaats maken voor degenen om wie het echt gaat: de leerlingen. Kinderen van elf, twaalf jaar oud vertellen ons trots wat ze aan het maken zijn, waarom ze het zo doen, hoe ze het aanpakken en wat het eindresultaat moet worden. En ondanks dat de groepjes samenwerken, zijn ze ook een beetje elkaars concurrenten, want: welk groepje levert het beste product voor het scheiden van afval in water? Aandoenlijk was het te horen, hoe een jongen me uitlegt, hoe ik een figuurzaag moet vasthouden. Zou ik toch bijna mijn hand opengehaald hebben aan het zaagje…

Met de docenten en enkele leerlingen maken we plannen voor een project waaraan beide scholen gelijktijdig werken. Het lijkt deze leerlingen zo cool om met Nederlandse kinderen samen te werken. Dat zal andersom vast niet anders zijn! Een meisje vertelt me dat er ‘na schooltijd’ gelegenheid is om aan andere projecten te werken. Daarbij werken leerlingen uit de verschillende leerjaren samen aan hetzelfde project. Zij leert zo ook van de hogerejaars. Iets wat ze heel erg leuk vindt en het lijkt haar nu al leuk om over een paar jaar haar kennis weer over te brengen op de leerlingen uit de onderbouw… Ik herken dit beeld van mijn eigen school, het Morgen College in Harderwijk. Vierdeklassers die tijdens een tussenuur bij mij de les in lopen en vragen of ze nog ergens mee kunnen helpen… We nemen afscheid van de leerlingen, Chris en Ed, laten de UCL Academy achter ons en verplaatsen we ons per metro naar Westminster. Met de roltrap tussen de enorme betonnen skeletten gaan we omhoog richting uitgang en al vanaf de roltrap zie je de indrukwekkende gebouwen van dit gebied. Het weer is prachtig en Mike leidt ons even snel als een ervaren gids langs de mooiste bezienswaardigheden.

Gevolgd door een snelle picknick met sandwich in het park - wat een ervaring op zich is - lopen we door naar Somerset House.

WoW! Wat gaaf! Zit hier echt een Makerversity? Waar betalen ze dat van? Het blijkt een project vanuit de overheid als ik het goed begrepen heb: stimuleren van startups, maker movement met als doel talent in Londen cq de UK te houden. Eenmaal in het gebouw dalen we af naar de kelders. Een wereld aan kleine en grotere ruimtes verbonden door kronkelende gangen. En in elke ruimte zitten makers. Bezig met hun eigen project of - hier elkaar gevonden en elkaar nu helpend vanuit hun eigen expertise. Je voelt de energie, de openheid, de trots waarmee ze aan het werk zijn, elkaar helpen. Als ik ooit ergens een startup zou beginnen, dan graag op zo’n locatie met zulke mensen om me heen. Het bruist!

Hier zitten startups met enkel nog een idee en kleine bedrijven die al succesvol gebleken zijn, groeien en daarom klaar zijn om te verhuizen naar een andere verdieping in het gebouw om weer plaats te maken voor nieuwe startups. Mike neemt afscheid van ons. Voor even. Hij is uitgenodigd in het House of Lords. Enkele jaren geleden is een jongen vanuit racistisch oogpunt vermoord. Zijn ouders hebben een stichting opgezet voor kinderen met al hun verschillende achtergronden om te leren begrip voor elkaar te hebben. Dit doen ze door middel van ‘maken’. Hun zoon was altijd aan het ‘maken’ en zijn ouders wisten dat dit hetgeen is, wat mensen kan verbinden. Autodesk hoorde hierover en besloot de stichting te ondersteunen met materiaal en kennis. Mike nam deze klus op zich en vandaag wordt de stichting in het House of Lords door de regering in het zonnetje gezet. WoW! Wat een dag! We nemen voor even afscheid van elkaar. En dat is niet erg. Even overleggen met elkaar. Het hoofd vol ideeën en inspiratie. Hoe gaan we dit vertalen naar onze school? In ‘onze’ pub steken we even later de hoofden bij elkaar en proberen alles te verwerken. Morgen wordt een belangrijke dag. Dan gaan we concrete afspraken maken over samenwerking tussen onze school en de UK. Maar dat stukje maak ik nog even niet publiek. Volgende blog!;None;None